تو به من خنديدي

و نمي دانستي

من به چه دلهره از باغچه ي همسايه

سيب را دزديدم

باغبان از پي من تند دويد

سيب را دست تو ديد

غضب آلوده به من کرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتي و هنوز،

سال ها هست که در گوش من آرام،

                                           آرام

خش خش گام تو تکرار کنان،

مي دهد آزارم

و من انديشه کنان

غرق اين پندارم

که چرا،

      - خانه ي کوچک ما سيب نداشت

گزينه ي اشعار حميد مصدق به نقل از شعر پارسي